Pierwsze zderzenie

Podczas pierwszego uruchamiania przeglądarki RockMelt zostajemy poproszeni o wpisanie swoich danych logowania do Facebooka. Już od pierwszego okienka twórcy przeglądarki jasno pokazują nam, że integracja programu z popularnym serwisem społecznościowym będzie maksymalna. Bez zalogowania nie będziemy mogli uruchomić żadnej strony. Gdy już to jednak zrobimy możemy zostać zaskoczeni. O to bowiem naszym oczom ukazuje się… Google Chrome! Nie, moment. Są drobne różnice ale charakterystyczny minimalizm i wygląd zakładek natychmiast zdradza na bazie jakiego kodu jest zbudowana przeglądarka RockMelt. Po chwili dopiero wyświetlają się dodatkowe paski po bokach. O nich jednak powiem później.

Interfejs rozłożony na czynniki

Póki co zajmijmy się paskiem adresu. Podobnie jak w Google Chrome mamy tu uniwersalne pole do wpisywania wszystkiego. Obok tego znajduje się jednak dodatkowy przycisk Share. Jak łatwo się domyślić służy on do szybkiego umieszczania aktualnie oglądanej stronie na swojej fejsowej Tablicy. Co ciekawsze zaś jeszcze bardziej na prawo mamy pole wyszukiwarki. Widać zatem, że twórcy RockMelt  postawili przed sobą ambitne zadanie zadowolenia wszystkich internautów. Chromiarze otrzymają swoje inteligentne pole adresu a ci którzy postanowią się przerzucić z Firefoxa będą mieli dostęp do osobnego pola wyszukiwarki. Co różni je od tego z przeglądarki Mozilli to to, że wyniki wyszukiwania nie pojawiają się automatycznie w nowej zakładce a w specjalnym okienku. Dopiero stamtąd po kliknięciu More Results można przenieść się do nowej zakładki. Tego rodzaju okienka to powszechne rozwiązanie w programie RockMelt. Na moje oko wyglądają one dosyć elegancko i przejrzyście ale to już sprawa gustu.

Interesujący element znajduje się zaś w lewym górnym rogu okna na lewo od zakładek. Gdy pierwszy raz dostrzegłem ten przycisk przez chwilę zastanawiałem czy przypadkiem nie otwarła mi się Opera. Po chwili jednak zrozumiałem, że podopieczni Zuckenberga lubią ciągnąć wzorce z różnych źródeł i tak na przykład postanowili ukraść pomysł na przycisk menu z niedawnych wersji Opery. Po kliknięciu na ten zaokrąglony prostokąt ukazuje nam się menu prawie kropka w kropkę identyczne do tego spod ikonki klucza w Google Chrome. Czy przenosiny tego przycisku spodobają się internautom to się dopiero okaże. Bądź co bądź jednak norwescy programiści uznali ten pomysł za niewypał i usunęli go z najnowszej wersji Opery.

Przeglądarka dla społeczniaków

Jeśli lubisz rozmawiać z znajomymi przez komunikator FB, śledzić ich aktywność oraz kolekcjonować kanały RSS to pokochasz dwa boczne paski z RockMelt. Co innego jeśli cenisz sobie sporą ilość wolnego miejsca na ekranie.  Autorzy facebookowej przeglądarki postanowili bowiem uszczęśliwić nas poprzez dwa sidebary po bokach ekranu. Jeden zwany Krawędzią znajomych zawiera listę naszych kumpli z facebooka wraz z zdjęciami, ikonką statusu, możliwością szybkiego chatu oraz podejrzenia ich tablicy. Po drugiej stronie mamy Krawędź aplikacji. Możemy tam w szybki sposób podejrzeć śledzone przez nas kanały RSS a także w wygodny i zasługujący na pochwałę sposób dodać nowe. Aplikacja sama na podstawie ostatnio przeglądanych stron będzie nam sugerować co chcielibyśmy dodać. Rozwiązanie idealne dla mało zaawansowanych internetów by móc korzystać z RSSa nie wiedząc nawet, że taka technologia istnieje.

Myśl końcowa

Tak jak już wspominałem wygląd programu zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. RockMelt wydaje się być ładnie zaprojektowaną alternatywą dla miłośników serwisów społecznościowych. O wiele ładniej niż w Chromie prezentuje się okno Nowej karty. Widać także sporą ilość pracy włożonej w możliwość dostosowania programu do siebie. Mam tu na przykład na myśli możliwość wyłączenia pasków bocznych oraz zmianę kolejności znajomych i aplikacji na nich.

Jeśli zaś miałbym się do czegoś przyczepić to w sumie ciężko. Ok, program scrashował mi się raz czy dwa, nie umie zaimportować zakładek z Chrome (chociaż z historią poszło gładko) ale tak ogólnie to po wyjściu z faz testów RockMeltwydaje się być dobrą propozycją dla pewnej grupy odbiorców. Oczywiście odezwą się głosy, że to kolejny wynalazek szatana by okradać nas z prywatności oraz, że jest to przeglądarka do słodkich idiotek ale… czy te głosy są poparte dobrymi argumentami? Osobiście nie będę na co dzień korzystał z tego cuda ale projekt będę śledził z uwagą gdyż sądzę, że to w tą stronę będą szły w przyszłości przeglądarki. W stronę unifikacji aplikacji internetowych z aplikacjami desktopowymi.

WPEngine – o co chodzi?

Opisywana platforma WPEngine ma być połączeniem zalet obecnych dwóch rozwiązań. Za dosyć wysoką cenę 50$ miesięcznie otrzymamy możliwość utworzenia swojego serwisu internetowego z użyciem WordPressa na hostingu idealnie zoptymalizowanym pod tą platformę. Autorzy pomysłu kusza nas  ogromną galerią gotowych wtyczek i skórek. Co więcej możemy także instalować własne rozszerzenia i motywy. Ponadto oto by nasza strona nie padła w okresie wzmożonego ruchu będą dbać odpowiednie narzędzia odpowiedzialne za cachowanie treści, minimalizowanie plików oraz kompresję grafik. Zaś developerzy będą mieli pełny dostęp do logów serwera PHP.

„It’s safer here”

Platforma WPEngine w przeciwieństwie do typowych hostingów będzie dbało o to czy wszystkie pliki mają dobrze nadane prawa dostępu. Dzięki temu nie ma  możliwości, że przez źle ustawione chmody ktoś usunie nam zdalnie plik. Ponadto będzie można uruchamiać wszystkie wtyczki i skórki w trybie piaskownicy. To znaczy, że możemy sprawdzić działania nowego składnika na swoim blogu ale internauci nie zobaczą od razu efektów tych eksperymentów. Dopiero gdy stwierdzimy, że wszystko działa prawidłowo będziemy mogli zatwierdzić zmiany i oddać nowe funkcjonalności w ręce użytkowników. Taki sposób pracy chroni nas przed uszkodzeniem instalacji WP przez złośliwą wtyczkę. Co więcej wszystkie konta na serwerze są od siebie odseparowane przez co nie ma możliwości ataku na nasz serwis przez innego klienta WPEngine.

Gdzie to można dostać?

Aktualnie aby móc skorzystać z platformy trzeba otrzymać zaproszenie. Na pełne otwarcie usługi przyjdzie nam pewnie jeszcze poczekać. Niemniej już teraz wydaje się, że będzie to doskonałe rozwiązanie dla wszelkich stron firmowych i dużych blogów. Jak to wyjdzie w praniu to się okaże. W każdej chwili można opuścić szeregi klientów WPEngine ale przenoszenie swojego istniejącego serwisu to i tak poważny krok.

Jedną z osób która się tego podjęła był internauta o nicku Wctaiwan. Na swojej stronie umieścił wiersz własnego autorstwa. W utworze którego podmiotem lirycznym jest serwer dowiadujemy się co zmusiło to urządzenie do tak desperackiego czynu jakim jest zwrócenie błędu 404.

It is said, “To err is human,”
That quote from alt.times.lore,
Alas, you have made an error,
So I say, “404.”

Double-check your URL,
As we all have heard before.
You ask for an invalid filename,
And I respond, “404.

”Perhaps you made a typo—
Your fingers may be sore—
But until you type it right,
You’ll only get 404.[...]

Reszta utworu do przeczytania pod adresem: http://wctaiwan.tumblr.com/post/53783479/the-404-poem.

Moim faworytem jest jednak następujący wiersz którego autora niestety nie odnalazłem:

once upon a midnight dreary,
while i porn surfed, weak and weary,
over many a strange and spurious site of ‘hot chicks galore’.

While i clicked my fav’rite bookmark,
Suddenly there came a warning,
And my heart was filled with mourning,
Mourning for my dear amour.

‘Tis not possible!, I pleaded,
But my browser, so conceited,
Remained blank, I then repeated,
Just a blank and nothing more.

With a scream, I was defeated,
For my cookies were deleted,
So i begged, no longer seated,
Give me back my free hardcore!

Then, in answer to my query,
Through the net I loved so dearly,
Came its answer, dark and dreary:
Quoth the server, 404

Innym, bardziej nostalgicznym wierszem może się pochwalić pan Thomas Thurman:

So many years have passed since first you sought
the lands beyond the edges of the sky,
so many moons reflected in your eye,
(familiar newness, fear of leaving port),
since first you sought, and failed, and learned to fall,
(first hope, then cynicism, silent dread,
the countless stars, still counting overhead
the seconds to your final voyage of all…)
and last, in glory gold and red around
your greatest search, your final quest to know!
yet… ashes drift, the embers cease to glow,
and darkened life in frozen death is drowned;
and ashes on the swell are seen no more.
The silence surges. Error 404.

Wiersz znaleziony pod adresem: http://hellopoetry.com/poem/404/

Zaś na poemofquotes.com można przeczytać ciekawy utwór gdzie strona 404 buntuje się przeciwko nazywaniu jej „Pliku nie znaleziono” bo przecież znaleziono: ją samą!

‘File not found’,
how dare they say!
I am here,
just out of the way.

How was I found?
A typo? A mistake?
Or were you snooping!

Nonetheless we meet at last.
I am found – hip hip hooray!
Nevermore can they say:
‘File not found! I loath that page!’

Ale to jeszcze nie wszystkie wiersze. Wiecie co to haiku? To 17 sylabowe utwory wywodzące się z japonii które dzielą się na trzy wersy mające kolejno 5, 7 i znowu 5 sylab. Przykładowe haiku mówiące o błędzie 404 wygląda tak:

Something you entered
transcended parameters.
So much is unknown.

Ten jak i inne utwory w ciekawy sposób opisujące błędu komputerowe można poczytać na stronie: http://www.snopes.com/computer/internet/haiku.asp.

Zabawny wiersz umieścił także użytkownik mind21_98 na forum webhostingtalk.com:

oh what a wonderful tizzy
which was in a fizzy
he couldn’t find the file
which was hiding in the bushes

push the back button oh traveller
contact the owner of the last tavern
find out how to get to where you’re going
and be on your way

A co u nas? Oczywiście na MGdevelop również nie mogło zabraknąć poezji. Jeśli ktoś jest ciekawy może sprawdzić jak wygląda tutaj strona 404. Dowie się wtedy, że skorzystano z następującego wiersza którego autora nie odnaleziono:

Hello. This is a 404.
I can tell you but a little more!
The page you seek cannot be found,
i’m sad to say it’s not around.
I hope with all that’s good in me
this is not a great catastrophe.
Where blame should lie, i cannot say
there are many ways to go astray.
But this one thing i can declare
this life, this world is rarely fair.
So take that word and go your way
i have no other words to say…

Znacie jeszcze jakieś wiersze nt. tego paskudnego błędu? Piszcie, linkujcie, pomóżcie uzupełnić autorów.

Ale nie czas się rozpisywać. Wszystko wyjdzie w praniu.  Wszelkie błędu odnośnie działania strony proszę zgłaszać na adres kontakt@mgdevelop.pl. Można tam też podrzucać własne pomysły, spostrzeżenia i uwagi. Wszelkie błędy merytoryczne czy po średniowiecznemu zdania zbudowane proszę raportować w komentarzach pod danym artykułem. Nigdy nie będe zamykał komentarzy a wszelką konstruktywną krytykę, jak i pochwałę z chęcią przyjmę.