Przeglądając internet od czasu do czasu zdarza się nam natrafić na błąd 404, informację o braku pliku który chcemy zobaczyć. Jeśli ta treść jest nam bardzo potrzebna to możemy się poważnie zdenerwować. Dlatego liczba 404 nigdy nie kojarzy się internautom dobrze. A może by tak spróbować odczarować zły urok tego numeru? Na przykład poprzez poezję?

Jedną z osób która się tego podjęła był internauta o nicku Wctaiwan. Na swojej stronie umieścił wiersz własnego autorstwa. W utworze którego podmiotem lirycznym jest serwer dowiadujemy się co zmusiło to urządzenie do tak desperackiego czynu jakim jest zwrócenie błędu 404.

It is said, “To err is human,”
That quote from alt.times.lore,
Alas, you have made an error,
So I say, “404.”

Double-check your URL,
As we all have heard before.
You ask for an invalid filename,
And I respond, “404.

”Perhaps you made a typo—
Your fingers may be sore—
But until you type it right,
You’ll only get 404.[...]

Reszta utworu do przeczytania pod adresem: http://wctaiwan.tumblr.com/post/53783479/the-404-poem.

Moim faworytem jest jednak następujący wiersz którego autora niestety nie odnalazłem:

once upon a midnight dreary,
while i porn surfed, weak and weary,
over many a strange and spurious site of ‘hot chicks galore’.

While i clicked my fav’rite bookmark,
Suddenly there came a warning,
And my heart was filled with mourning,
Mourning for my dear amour.

‘Tis not possible!, I pleaded,
But my browser, so conceited,
Remained blank, I then repeated,
Just a blank and nothing more.

With a scream, I was defeated,
For my cookies were deleted,
So i begged, no longer seated,
Give me back my free hardcore!

Then, in answer to my query,
Through the net I loved so dearly,
Came its answer, dark and dreary:
Quoth the server, 404

Innym, bardziej nostalgicznym wierszem może się pochwalić pan Thomas Thurman:

So many years have passed since first you sought
the lands beyond the edges of the sky,
so many moons reflected in your eye,
(familiar newness, fear of leaving port),
since first you sought, and failed, and learned to fall,
(first hope, then cynicism, silent dread,
the countless stars, still counting overhead
the seconds to your final voyage of all…)
and last, in glory gold and red around
your greatest search, your final quest to know!
yet… ashes drift, the embers cease to glow,
and darkened life in frozen death is drowned;
and ashes on the swell are seen no more.
The silence surges. Error 404.

Wiersz znaleziony pod adresem: http://hellopoetry.com/poem/404/

Zaś na poemofquotes.com można przeczytać ciekawy utwór gdzie strona 404 buntuje się przeciwko nazywaniu jej „Pliku nie znaleziono” bo przecież znaleziono: ją samą!

‘File not found’,
how dare they say!
I am here,
just out of the way.

How was I found?
A typo? A mistake?
Or were you snooping!

Nonetheless we meet at last.
I am found – hip hip hooray!
Nevermore can they say:
‘File not found! I loath that page!’

Ale to jeszcze nie wszystkie wiersze. Wiecie co to haiku? To 17 sylabowe utwory wywodzące się z japonii które dzielą się na trzy wersy mające kolejno 5, 7 i znowu 5 sylab. Przykładowe haiku mówiące o błędzie 404 wygląda tak:

Something you entered
transcended parameters.
So much is unknown.

Ten jak i inne utwory w ciekawy sposób opisujące błędu komputerowe można poczytać na stronie: http://www.snopes.com/computer/internet/haiku.asp.

Zabawny wiersz umieścił także użytkownik mind21_98 na forum webhostingtalk.com:

oh what a wonderful tizzy
which was in a fizzy
he couldn’t find the file
which was hiding in the bushes

push the back button oh traveller
contact the owner of the last tavern
find out how to get to where you’re going
and be on your way

A co u nas? Oczywiście na MGdevelop również nie mogło zabraknąć poezji. Jeśli ktoś jest ciekawy może sprawdzić jak wygląda tutaj strona 404. Dowie się wtedy, że skorzystano z następującego wiersza którego autora nie odnaleziono:

Hello. This is a 404.
I can tell you but a little more!
The page you seek cannot be found,
i’m sad to say it’s not around.
I hope with all that’s good in me
this is not a great catastrophe.
Where blame should lie, i cannot say
there are many ways to go astray.
But this one thing i can declare
this life, this world is rarely fair.
So take that word and go your way
i have no other words to say…

Znacie jeszcze jakieś wiersze nt. tego paskudnego błędu? Piszcie, linkujcie, pomóżcie uzupełnić autorów.